چشم هایم خسته است ،

ذهنم پر تشویش

قلبم پر درد ،

گوش هایم دیگر طاقت هیچ هیاهویی ندارند .

لحظه های بی رحم پی درپی هم می گذرند .

من ،

گریه هایم را می خندم  و

خنده هایم را زار می زنم .

این گونه ،

صلیب اساطیریم  

                          -  در انتظار  -

                                              خواهد پوسید ! 

گیج و گنگ و مات ،

مانده ام

                                        در این راه .

آخرین عابری که از برابرم گذشت

بوی یک یاد می داد ؛

با نگاهی

مانده در پس غبار راهی دور .

امروز حجم تنهایی ام تا مرز خورشید خیس بود .

بگذار شب شود ،

آن روی نا پیدای ماه را با اشک خواهم شست .

این بغض گلوگیر با آب پایین نمی رود ،

لیوان را از اشک پر باید کرد .

نوشته شده در 8 تیر 88

در میان هر سیب  دانه ی محدودیست

در دل هر دانه  سیب ها  نامحدود

چیستان عجیبی است ! ! !

پس دانه باشیم نه  سیب  ...

باز با قلمی شکسته  و افکار مشوش آمدم .

انگار که نفرین شده ام ، به چه گناهی نمیدانم . . ! !

دلم گرفته . . .  از همه . . .  از خودم . . .  از زندگی . . !

برای گریستن بهانه میخواهم و اکنون که دستاویزی نیست تا

خود را از بغضی که گریبانگیرم شده برهانم می نویسم. . .  !

چه مظلومانه می سوزی ای دل من در این هجوم تیرگی

و چه غمگنانه گام برمی داری برای فردایی نامطمئن .

مگربازهم باد آمده وبرگهای خزان شده ات را برده است که اینگونه ماتم گرفته ای ؟

چه شده است ای دل من . . . !!!

مگر باز آسمان آبی تو را برده اند که اینگونه مات و بی هدف ,

گنگ و نامطمئن چشم دوخته ای به انتهای پوچی ... !

از کدامین درد سخن میگویی دل من ... ! ؟

از کدامین زخم می نالی , تو که تمام وجودت آشیانه دردناک ترین زخم هاست !

چه شده است ای دل من . . . !!!

چه مظلومانه چشم می­دوزی به راهی که پایان ندارد ,

وچه غمگنانه لبخند می­زنی بر چیزی که حتی خود آن را باور نداری ... !

چرا هرگز جاری نمی­شوی ای دل من !  چرا حرفهایت شکل نگرفته محو می­شوند ...!

مگر التهاب درون تو چگونه است که اینگونه می­گدازد و سخنهایت را ذوب می­کند ! ؟

تو که پرسشگر یک کلامی , چرا کسی نیست که پاسخت را بگوید ... !

چرا کسی نیست . . . ؟ !     غریبه­ام با تو , نه . . . ؟!!

مدتهاست که با هم حرف نزدیم و مدتهاست که پریشانیت را برایم نگفتی

 و مدتهاست که پریشانم می­دانی ... همیشه درد دلهایم را می­شنوی ... !!!

می­دانی امروز از کدامین درد سخن می­گویم . . . ! ! ! ؟ ؟ ؟

افسوس که ناگفته­ها باید ناگفته بماند . . . !

شاید این مطلب همان سطل آبی باشد که باید سیلی شود به اندازه یک

میلیارد باورکه هیچ خدایی جز خدای یگانه نیست . اگر اهل وبلاگ

 گردی باشید حتما متوجه شدید که وقتی به مناسبت خاصی نزدیک

می شویم یا اتفاق مهمی می افتد خیل کثیری از وبلاگ ها در مورد

آن موضوع یا اتفاق مطلب مینویسند این روزها محرم و هم چنین

اتفاقات دردناکی که در غزه افتاده است تیتر اول بسیاری از وبلاگ ها

شده , و من هرچه سعی میکنم بی خیال آن ها شوم , نتوانستم .

 در تمامی راهها سنگهایی افتاده است  . . .

پاره سنگهایی ، تکه های تیزی ، ریگی برای پرتاب کردن یا بر

آن فروغلتیدن ...

در تمامی راهها سنگهایی افتاده است ، که وامیداردمان

 تا آهسته گام برداریم . . .

 بایستیم، به افتادگان یاری دهیم ، تا چون ما بازایستادن را بیاموزند . . .

در تمامی راهها به هر گامی سنگهایی افتاده است . . . 

من دوباره برگشتم ... آنقدر در وبلاگم ننوشتم که دیگر دستم روی این کیبورد لعنتی
 نمی گردد تا از خودم و واژه ها بنویسم ...  آنقدر دفتر خاطراتم را نیمه کاره رها کرده ام و آنقدر از تاریخ آخرین صفحه نوشته شده می گذرد که دیگر 90% را از یادم برده ...
 ( پیش خودمان بماند ... همان بهتر که یادم رفته است روزگار این روزها چه بر سر من آورده است ) . همان قدر که این روزها دلم برای نوشتن تنگ شده است ... از گفتن بیزار شده ام ... چون گوشها نامحرمتر از آنند که بشود اعتماد کرد ... آسمان اینجا این روزها یکسره ابریست ... گاهی باران نیز می آید  ... آن وقت است که من به زیر باران می روم ... هیچ چیزی برای من بهتر از این نیست ...  به سرما خوردگی هم می ارزد ... یادتان باشد :

داشـتـن چـتـــــــــــــر توهـیـــــن بزرگیـســـــــت بــه آســــــــــــمـان  !

من به آمار زمین مشکوکم ...

اگر این شهر پر از آدمهاست ...

پس چرا این همه دلها تنهاست ؟ ! ؟ !

دلم سکوت میخواهد ... سکوت و فقط سکوت ... چون وسعت دلم به اندازه تمام حرفهایی است که برای نگفتن دارم .

مترسک ناز می کند ...کلاغ ها فریاد می زنند ...

و من سکوت میکنم ... این مزرعه ی زندگی من است ...

خـشـــــک و بـی نشــــــــــان ...

دلم که می‌گیرد می‌بینم حق با آسمان است که می‌گرید، ناله می‌کند، می‌غرد و می‌سوزد . خوشا به حالش . چقدر دوست داشتنی و زیبا احساس خود را می‌گوید .گاهی صاف و زلال چون آینه و آن گوشه‌اش یک خورشید مهربان یا یک ماه قشنگ که گرما و نورشان هم صداقت دارد و زمانی هم سیاه و ابری و دم کرده و عصبانی و بغضی که گویی هرگز باز نخواهد شد و از پس این همه سیاهی نه ماه دیده می شود و نه خورشید و ناگهان هق هق گریه آسمان و ریزش باران . چقدر این صدا برایم آشناست. صدای هق‌هق گریه آسمان را می‌گویم، صدای بارش باران را. بارها آن  را از اعماق وجودم شنیده‌ام. صدایی است که رنگ تنهایی دارد.گوش کن ! دوباره در دور دست‌ها آسمان نالید . شاید در جایی دیگر از این شب تاریک بی ستاره، آدم خسته ای  تنهاتراز من به آسمان چشم دوخته و باران با او هم‌آوا شده و هم‌قدم اشک‌هایش شده است .حق با آسمان است . باید گریست . باید بارید . باید فریاد برآورد . باید بغض را شکست . باید  چون صاعقه سوخت و بر زمین خورد . حق با آسمان است.

بــبــــار ای دلــــــــم تـو نــــیـــــز بــبــــار ...

در حضور واژه های بی نفس صدای تیک تیک ساعت را گوش کن شاید مرهم درد
 ثانیه ها را پیدا کنی .

پ.ن 1 : امشب مي خواهم از ته دل اين جمله را فرياد بزنم :

اي کاش ميشــــــــد ســـــــرنوشــــــت را از ســر نوشــــت

پ.ن 2 : روز به روز آب میشوم . . . آخرش مطمئنا محو خواهم شد .

بعد از پ.ن : افسوس از رویاهای کودکانه . . . آنقدر در رویا بوده ام که دیگر واقعیت را نمی شناسم . . . آن وقت به من می گویند ایده آلیست . آن هم من ؟ !

29/9/87 ساعت 7:21  : باز هم روزگارم بر خلاف آرزوهایم گذشت

و باز هم مجبورم سکوتی کنم سنگین تر از فریاد

ای خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا . . .